๔. สมฺผสฺสสุตฺตํ

๓๒๕. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, จกฺขุสมฺผสฺสสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย โสตสมฺผสฺสสฺมึ… โย ฆานสมฺผสฺสสฺมึ… โย ชิวฺหาสมฺผสฺสสฺมึ… โย กายสมฺผสฺสสฺมึ… โย มโนสมฺผสฺสสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน…เป… อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสู’’ติ. จตุตฺถํ.