๑. จกฺขุสุตฺตํ

๓๒๒. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, จกฺขุสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย โสตสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย ฆานสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย ชิวฺหาย ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย กายสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย มนสฺมึ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเมสุ ฉสุ ฐาเนสุ เจตโส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ, เนกฺขมฺมนินฺนญฺจสฺส จิตฺตํ โหติ. เนกฺขมฺมปริภาวิตํ จิตฺตํ กมฺมนิยํ ขายติ, อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสู’’ติ. ปฐมํ.