๒. รูปสุตฺตํ

๓๒๓. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย, ภิกฺขเว, รูเปสุ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. โย สทฺเทสุ… โย คนฺเธสุ… โย รเสสุ… โย โผฏฺฐพฺเพสุ… โย ธมฺเมสุ ฉนฺทราโค, จิตฺตสฺเสโส อุปกฺกิเลโส. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเมสุ ฉสุ ฐาเนสุ เจตโส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ, เนกฺขมฺมนินฺนญฺจสฺส จิตฺตํ โหติ. เนกฺขมฺมปริภาวิตํ จิตฺตํ กมฺมนิยํ ขายติ, อภิญฺญา สจฺฉิกรณีเยสุ ธมฺเมสู’’ติ. ทุติยํ.