๖. สญฺญาสุตฺตํ

๓๑๗. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘โย โข, ภิกฺขเว, รูปสญฺญาย อุปฺปาโท ฐิติ…เป… ชรามรณสฺส ปาตุภาโว…เป… โย ธมฺมสญฺญาย อุปฺปาโท ฐิติ อภินิพฺพตฺติ ปาตุภาโว, ทุกฺขสฺเสโส อุปฺปาโท, โรคานํ ฐิติ, ชรามรณสฺส ปาตุภาโว. โย จ โข, ภิกฺขเว, รูปสญฺญาย นิโรโธ…เป… ชรามรณสฺส อตฺถงฺคโม…เป… โย ธมฺมสญฺญาย นิโรโธ วูปสโม อตฺถงฺคโม, ทุกฺขสฺเสโส นิโรโธ, โรคานํ วูปสโม, ชรามรณสฺส อตฺถงฺคโม’’ติ. ฉฏฺฐํ.