๑๒. สมาปตฺติมูลกวุฏฺฐานสุตฺตํ

๖๗๓. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ฌายี. กตเม จตฺตาโร? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล โหติ, น สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี เนว สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล โหติ, น จ สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ฌายี สมาธิสฺมึ สมาปตฺติกุสโล จ โหติ, สมาธิสฺมึ วุฏฺฐานกุสโล จ. ตตฺร, ภิกฺขเว, ยฺวายํ ฌายี …เป… ปวโร จา’’ติ. ทฺวาทสมํ.