๘. รชนียสณฺฐิตสุตฺตํ

๗๐. สาวตฺถินิทานํ. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ, ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา…เป… วิหเรยฺย’’นฺติ. ‘‘ยํ โข, ภิกฺขุ, รชนียสณฺฐิตํ; ตตฺร เต ฉนฺโท ปหาตพฺโพ’’ติ. ‘‘อญฺญาตํ, ภควา; อญฺญาตํ, สุคตา’’ติ.

‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสี’’ติ? ‘‘รูปํ โข, ภนฺเต, รชนียสณฺฐิตํ; ตตฺร เม ฉนฺโท ปหาตพฺโพ. เวทนา… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ รชนียสณฺฐิตํ; ตตฺร เม ฉนฺโท ปหาตพฺโพ. อิมสฺส ขฺวาหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามี’’ติ.

‘‘สาธุ สาธุ ภิกฺขุ! สาธุ โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสิ. รูปํ โข, ภิกฺขุ, รชนียสณฺฐิตํ; ตตฺร เต ฉนฺโท ปหาตพฺโพ. เวทนา… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ รชนียสณฺฐิตํ; ตตฺร เต ฉนฺโท ปหาตพฺโพ. อิมสฺส โข, ภิกฺขุ, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ…เป… อญฺญตโร จ ปน โส ภิกฺขุ อรหตํ อโหสีติ. อฏฺฐมํ.