๑. นตุมฺหากํสุตฺตํ

๓๓. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘ยํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. กิญฺจ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ? รูปํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. เวทนา น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. สา โว ปหีนา หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. สญฺญา น ตุมฺหากํ… สงฺขารา น ตุมฺหากํ, เต ปชหถ. เต โว ปหีนา หิตาย สุขาย ภวิสฺสนฺติ. วิญฺญาณํ น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ’’.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยํ อิมสฺมึ เชตวเน ติณกฏฺฐสาขาปลาสํ ตํ ชโน หเรยฺย วา ฑเหยฺย วา ยถาปจฺจยํ วา กเรยฺย. อปิ นุ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อเมฺห ชโน หรติ วา ฑหติ วา ยถาปจฺจยํ วา กโรตี’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘น หิ โน เอตํ, ภนฺเต, อตฺตา วา อตฺตนิยํ วา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, รูปํ น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. เวทนา น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. สา โว ปหีนา หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. สญฺญา น ตุมฺหากํ… สงฺขารา น ตุมฺหากํ… วิญฺญาณํ น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ. ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสตี’’ติ. ปฐมํ.