๑๔. อนตฺตานุปสฺสีสุตฺตํ

๑๔๙. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘สทฺธาปพฺพชิตสฺส, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตสฺส อยมนุธมฺโม โหติ – ยํ รูเป อนตฺตานุปสฺสี วิหเรยฺย. เวทนาย… สญฺญาย… สงฺขาเรสุ… วิญฺญาเณ อนตฺตานุปสฺสี วิหเรยฺย. (โส รูเป) อนตฺตานุปสฺสี วิหรนฺโต, เวทนาย… สญฺญาย… สงฺขาเรสุ… วิญฺญาเณ อนตฺตานุปสฺสี วิหรนฺโต รูปํ ปริชานาติ, เวทนํ…เป… สญฺญํ… สงฺขาเร… วิญฺญาณํ ปริชานาติ. โส รูปํ ปริชานํ เวทนํ ปริชานํ สญฺญํ ปริชานํ สงฺขาเร ปริชานํ วิญฺญาณํ ปริชานํ ปริมุจฺจติ รูปมฺหา, ปริมุจฺจติ เวทนาย, ปริมุจฺจติ สญฺญาย, ปริมุจฺจติ สงฺขาเรหิ, ปริมุจฺจติ วิญฺญาณมฺหา, ปริมุจฺจติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ; ‘ปริมุจฺจติ ทุกฺขสฺมา’ติ วทามี’’ติ. จุทฺทสมํ.

กุกฺกุฬวคฺโค จุทฺทสโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

กุกฺกุฬา ตโย อนิจฺเจน, ทุกฺเขน อปเร ตโย;

อนตฺเตน ตโย วุตฺตา, กุลปุตฺเตน เทฺว ทุกาติ.