๘. สํโยชนิยสุตฺตํ

๑๒๐. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘สํโยชนิเย จ, ภิกฺขเว, ธมฺเม เทเสสฺสามี สํโยชนญฺจ. ตํ สุณาถ. กตเม จ, ภิกฺขเว, สํโยชนิยา ธมฺมา, กตมํ สํโยชนํ? รูปํ, ภิกฺขเว, สํโยชนิโย ธมฺโม; โย ตตฺถ ฉนฺทราโค, ตํ ตตฺถ สํโยชนํ. เวทนา…เป… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ สํโยชนิโย ธมฺโม; โย ตตฺถ ฉนฺทราโค, ตํ ตตฺถ สํโยชนํ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, สํโยชนิยา ธมฺมา, อิทํ สํโยชน’’นฺติ. อฏฺฐมํ.