๙. อุปาทานิยสุตฺตํ

๑๒๑. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘อุปาทานิเย จ, ภิกฺขเว, ธมฺเม เทเสสฺสามิ อุปาทานญฺจ. ตํ สุณาถ. กตเม จ, ภิกฺขเว, อุปาทานิยา ธมฺมา, กตมํ อุปาทานํ? รูปํ, ภิกฺขเว, อุปาทานิโย ธมฺโม, โย ตตฺถ ฉนฺทราโค, ตํ ตตฺถ อุปาทานํ. เวทนา…เป… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ อุปาทานิโย ธมฺโม; โย ตตฺถ ฉนฺทราโค, ตํ ตตฺถ อุปาทานํ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อุปาทานิยา ธมฺมา, อิทํ อุปาทาน’’นฺติ. นวมํ.