๔. ปริญฺเญยฺยสุตฺตํ

๑๐๖. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘ปริญฺเญยฺเย จ, ภิกฺขเว, ธมฺเม เทเสสฺสามิ ปริญฺญญฺจ ปริญฺญาตาวิญฺจ ปุคฺคลํ. ตํ สุณาถ. กตเม จ, ภิกฺขเว, ปริญฺเญยฺยา ธมฺมา? รูปํ, ภิกฺขเว, ปริญฺเญยฺโย ธมฺโม. เวทนา…เป… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ ปริญฺเญยฺโย ธมฺโม. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ปริญฺเญยฺยา ธมฺมา. กตมา จ, ภิกฺขเว, ปริญฺญา? ราคกฺขโย, โทสกฺขโย, โมหกฺขโย – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปริญฺญา. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปริญฺญาตาวี ปุคฺคโล? อรหาติสฺส วจนียํ. ยฺวายํ อายสฺมา เอวํนาโม เอวํโคตฺโต – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปริญฺญาตาวี ปุคฺคโล’’ติ. จตุตฺถํ.