๑๐. ทุติยฉนฺทปฺปหานสุตฺตํ

๑๑๒. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘รูเป, ภิกฺขเว, โย ฉนฺโท โย ราโค ยา นนฺที ยา ตณฺหา เย อุปยุปาทานา เจตโส อธิฏฺฐานาภินิเวสานุสยา, เต ปชหถ. เอวํ ตํ รูปํ ปหีนํ ภวิสฺสติ อุจฺฉินฺนมูลํ…เป… เวทนาย… สญฺญาย… สงฺขาเรสุ โย ฉนฺโท…เป… เอวํ เต สงฺขารา ปหีนา ภวิสฺสนฺติ อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. วิญฺญาเณ โย ฉนฺโท โย ราโค ยา นนฺที ยา ตณฺหา เย อุปยุปาทานา เจตโส อธิฏฺฐานาภินิเวสานุสยา, เต ปชหถ. เอวํ ตํ วิญฺญาณํ ปหีนํ ภวิสฺสติ อุจฺฉินฺนมูลํ ตาลาวตฺถุกตํ อนภาวํกตํ อายตึ อนุปฺปาทธมฺม’’นฺติ. ทสมํ.

อนฺตวคฺโค เอกาทสโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

อนฺโต ทุกฺขญฺจ สกฺกาโย, ปริญฺเญยฺยา สมณา ทุเว;

โสตาปนฺโน อรหา จ, ทุเว จ ฉนฺทปฺปหานาติ.