๑๐. กุมฺภณฺฑสุตฺตํ

๒๑๑. ‘‘อิธาหํ, อาวุโส, คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ กุมฺภณฺฑํ ปุริสํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ. โส คจฺฉนฺโตปิ เตว อณฺเฑ ขนฺเธ อาโรเปตฺวา คจฺฉติ. นิสีทนฺโตปิ เตเสฺวว อณฺเฑสุ นิสีทติ. ตเมนํ คิชฺฌาปิ กากาปิ กุลลาปิ อนุปติตฺวา อนุปติตฺวา วิตจฺเฉนฺติ วิราเชนฺติ. โส สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรติ…เป… เอโส, ภิกฺขเว, สตฺโต อิมสฺมึเยว ราชคเห คามกูฏโก อโหสิ…เป…. ทสมํ.

ปฐโม วคฺโค.

ตสฺสุทฺทานํ –

อฏฺฐิ เปสิ อุโภ คาวฆาตกา,

ปิณฺโฑ สากุณิโย นิจฺฉโวรพฺภิ;

อสิ สูกริโก สตฺติมาควิ,

อุสุ การณิโก สูจิ สารถิ;

โย จ สิพฺพิยติ สูจโก หิ โส,

อณฺฑภาริ อหุ คามกูฏโกติ.