๑๑. อกุสลวิตกฺกสุตฺตํ

๒๓๑. เอกํ สมยํ อญฺญตโร ภิกฺขุ โกสเลสุ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. เตน โข ปน สมเยน โส ภิกฺขุ ทิวาวิหารคโต ปาปเก อกุสเล วิตกฺเก วิตกฺเกติ, เสยฺยถิทํ – กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ. อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา ตสฺส ภิกฺขุโน อนุกมฺปิกา อตฺถกามา ตํ ภิกฺขุํ สํเวเชตุกามา เยน โส ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ตํ ภิกฺขุํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ –

‘‘อโยนิโส มนสิการา, โส วิตกฺเกหิ ขชฺชสิ;

อโยนิโส [อโยนึ (ปี. ก.)] ปฏินิสฺสชฺช, โยนิโส อนุจินฺตย.

‘‘สตฺถารํ ธมฺมมารพฺภ, สงฺฆํ สีลานิ อตฺตโน;

อธิคจฺฉสิ ปาโมชฺชํ, ปีติสุขมสํสยํ;

ตโต ปาโมชฺชพหุโล, ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสสี’’ติ.

อถ โข โส ภิกฺขุ ตาย เทวตาย สํเวชิโต สํเวคมาปาทีติ.