๓. อนฺธกวินฺทสุตฺตํ

๑๘๔. เอกํ สมยํ ภควา มาคเธสุ วิหรติ อนฺธกวินฺเท. เตน โข ปน สมเยน ภควา รตฺตนฺธการติมิสายํ อพฺโภกาเส นิสินฺโน โหติ, เทโว จ เอกเมกํ ผุสายติ. อถ โข พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ อนฺธกวินฺทํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข พฺรหฺมา สหมฺปติ ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ –

‘‘เสเวถ ปนฺตานิ เสนาสนานิ,

จเรยฺย สํโยชนวิปฺปโมกฺขา;

สเจ รตึ นาธิคจฺเฉยฺย ตตฺถ,

สงฺเฆ วเส รกฺขิตตฺโต สตีมา.

‘‘กุลากุลํ ปิณฺฑิกาย จรนฺโต,

อินฺทฺริยคุตฺโต นิปโก สตีมา;

เสเวถ ปนฺตานิ เสนาสนานิ,

ภยา ปมุตฺโต อภเย วิมุตฺโต.

‘‘ยตฺถ เภรวา สรีสปา [สิรึ สปา (สี. สฺยา. กํ. ปี.)],

วิชฺชุ สญฺจรติ ถนยติ เทโว;

อนฺธการติมิสาย รตฺติยา,

นิสีทิ ตตฺถ ภิกฺขุ วิคตโลมหํโส.

‘‘อิทญฺหิ ชาตุ เม ทิฏฺฐํ, นยิทํ อิติหีติหํ;

เอกสฺมึ พฺรหฺมจริยสฺมึ, สหสฺสํ มจฺจุหายินํ.

‘‘ภิยฺโย [ภีโย (สี. สฺยา. กํ. ปี.)] ปญฺจสตา เสกฺขา, ทสา จ ทสธา ทส;

สพฺเพ โสตสมาปนฺนา, อติรจฺฉานคามิโน.

‘‘อถายํ [อตฺถายํ-อิติปิ ที. นิ. ๒.๒๙๐] อิตรา ปชา, ปุญฺญภาคาติ เม มโน;

สงฺขาตุํ โนปิ สกฺโกมิ, มุสาวาทสฺส โอตฺตป’’นฺติ [โอตฺตเปติ (สี. สฺยา. กํ. ปี.), โอตฺตปฺเปติ (ก.)].