๗. สุปติสุตฺตํ

๑๔๓. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. อถ โข ภควา พหุเทวรตฺตึ อพฺโภกาเส จงฺกมิตฺวา รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปาเท ปกฺขาเลตฺวา วิหารํ ปวิสิตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ –

‘‘กึ โสปฺปสิ กึ นุ โสปฺปสิ,

กิมิทํ โสปฺปสิ ทุพฺภโค [ทุพฺภโต (สฺยา. กํ.), ทุพฺภโย (ปี.)] วิย;

สุญฺญมคารนฺติ โสปฺปสิ,

กิมิทํ โสปฺปสิ สูริเย อุคฺคเต’’ติ.

‘‘ยสฺส ชาลินี วิสตฺติกา,

ตณฺหา นตฺถิ กุหิญฺจิ เนตเว;

สพฺพูปธิปริกฺขยา พุทฺโธ,

โสปฺปติ กึ ตเวตฺถ มารา’’ติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา…เป… ตตฺเถวนฺตรธายีติ.