๕. อรหนฺตสุตฺตํ

๒๕. ‘‘โย โหติ ภิกฺขุ อรหํ กตาวี,

ขีณาสโว อนฺติมเทหธารี;

อหํ วทามีติปิ โส วเทยฺย,

มมํ วทนฺตีติปิ โส วเทยฺยา’’ติ.

‘‘โย โหติ ภิกฺขุ อรหํ กตาวี,

ขีณาสโว อนฺติมเทหธารี;

อหํ วทามีติปิ โส วเทยฺย,

มมํ วทนฺตีติปิ โส วเทยฺย;

โลเก สมญฺญํ กุสโล วิทิตฺวา,

โวหารมตฺเตน โส [ส (?)] โวหเรยฺยา’’ติ.

‘‘โย โหติ ภิกฺขุ อรหํ กตาวี,

ขีณาสโว อนฺติมเทหธารี;

มานํ นุ โข โส อุปคมฺม ภิกฺขุ,

อหํ วทามีติปิ โส วเทยฺย;

มมํ วทนฺตีติปิ โส วเทยฺยา’’ติ.

‘‘ปหีนมานสฺส น สนฺติ คนฺถา,

วิธูปิตา มานคนฺถสฺส สพฺเพ;

ส วีติวตฺโต มญฺญตํ [มานนํ (สี.), มญฺญีตํ (?)] สุเมโธ,

อหํ วทามีติปิ โส วเทยฺย.

‘‘มมํ วทนฺตีติปิ โส วเทยฺย;

โลเก สมญฺญํ กุสโล วิทิตฺวา;

โวหารมตฺเตน โส โวหเรยฺยา’’ติ.