๑๑. สุนิกฺขิตฺตวิมานวตฺถุ

๑๒๘๒. ‘‘อุจฺจมิทํ มณิถูณํ วิมานํ, สมนฺตโต ทฺวาทส โยชนานิ;

กูฏาคารา สตฺตสตา อุฬารา, เวฬุริยถมฺภา รุจกตฺถตา สุภา.

๑๒๘๓. ‘‘ตตฺถจฺฉสิ ปิวสิ ขาทสิ จ, ทิพฺพา จ วีณา ปวทนฺติ วคฺคุํ;

ทิพฺพา รสา กามคุเณตฺถ ปญฺจ, นาริโย จ นจฺจนฺติ สุวณฺณฉนฺนา.

๑๒๘๔. ‘‘เกน เตตาทิโส วณฺโณ, เกน เต อิธ มิชฺฌติ;

อุปฺปชฺชนฺติ จ เต โภคา, เย เกจิ มนโส ปิยา.

๑๒๘๕. ‘‘ปุจฺฉามิ ‘ตํ เทว มหานุภาว, มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ;

เกนาสิ เอวํ ชลิตานุภาโว, วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตี’’ติ.

๑๒๘๖. โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน, โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต;

ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิยากาสิ, ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

๑๒๘๗. ‘‘ทุนฺนิกฺขิตฺตํ มาลํ สุนิกฺขิปิตฺวา, ปติฏฺฐเปตฺวา สุคตสฺส ถูเป;

มหิทฺธิโก จมฺหิ มหานุภาโว, ทิพฺเพหิ กาเมหิ สมงฺคิภูโต.

๑๒๘๘. ‘‘เตน เมตาทิโส วณฺโณ,

เตน เม อิธ มิชฺฌติ;

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา,

เย เกจิ มนโส ปิยา.

๑๒๘๙. ‘‘อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว,

มนุสฺสภูโต ยมหํ อกาสึ;

เตนมฺหิ เอวํ ชลิตานุภาโว,

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตี’’ติ.

สุนิกฺขิตฺตวิมานํ เอกาทสมํ.

สุนิกฺขิตฺตวคฺโค สตฺตโม นิฏฺฐิโต.

ตสฺสุทฺทานํ –

เทฺว ทลิทฺทา วนวิหารา, ภตโก โคปาลกณฺฑกา;

อเนกวณฺณมฏฺฐกุณฺฑลี, เสรีสโก สุนิกฺขิตฺตํ;

ปุริสานํ ตติโย วคฺโค ปวุจฺจตีติ.

ภาณวารํ จตุตฺถํ นิฏฺฐิตํ.