๑๒. ตติยนาควิมานวตฺถุ

๙๗๖. ‘‘โก นุ ทิพฺเพน ยาเนน, สพฺพเสเตน หตฺถินา;

ตุริยตาฬิตนิคฺโฆโส, อนฺตลิกฺเข มหียติ.

๙๗๗. ‘‘เทวตา นุสิ คนฺธพฺโพ, อทุ [อาทุ (สี. สฺยา.)] สกฺโก ปุรินฺทโท;

อชานนฺตา ตํ ปุจฺฉาม, กถํ ชาเนมุ ตํ มย’’นฺติ.

๙๗๘. ‘‘นมฺหิ เทโว น คนฺธพฺโพ, นาปิ [นามฺหิ (ก.)] สกฺโก ปุรินฺทโท;

สุธมฺมา นาม เย เทวา, เตสํ อญฺญตโร อห’’นฺติ.

๙๗๙. ‘‘ปุจฺฉาม เทวํ สุธมฺมํ [เทว สุธมฺม (สฺยา.), เทว สุธมฺมํ (ก.)], ปุถุํ กตฺวาน อญฺชลึ;

กึ กตฺวา มานุเส กมฺมํ, สุธมฺมํ อุปปชฺชตี’’ติ.

๙๘๐. ‘‘อุจฺฉาคารํ ติณาคารํ, วตฺถาคารญฺจ โย ทเท;

ติณฺณํ อญฺญตรํ ทตฺวา, สุธมฺมํ อุปปชฺชตี’’ติ.

ตติยนาควิมานํ ทฺวาทสมํ.