๙. ปุโรหิตปุตฺตเชนฺตตฺเถรคาถา

๔๒๓. ‘‘ชาติมเทน มตฺโตหํ, โภคอิสฺสริเยน จ;

สณฺฐานวณฺณรูเปน, มทมตฺโต อจาริหํ.

๔๒๔. ‘‘นาตฺตโน สมกํ กญฺจิ, อติเรกํ จ มญฺญิสํ;

อติมานหโต พาโล, ปตฺถทฺโธ อุสฺสิตทฺธโช.

๔๒๕. ‘‘มาตรํ ปิตรญฺจาปิ, อญฺเญปิ ครุสมฺมเต;

น กญฺจิ อภิวาเทสึ, มานตฺถทฺโธ อนาทโร.

๔๒๖. ‘‘ทิสฺวา วินายกํ อคฺคํ, สารถีนํ วรุตฺตมํ;

ตปนฺตมิว อาทิจฺจํ, ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ.

๔๒๗. ‘‘มานํ มทญฺจ ฉฑฺเฑตฺวา, วิปฺปสนฺเนน เจตสา;

สิรสา อภิวาเทสึ, สพฺพสตฺตานมุตฺตมํ.

๔๒๘. ‘‘อติมาโน จ โอมาโน, ปหีนา สุสมูหตา;

อสฺมิมาโน สมุจฺฉินฺโน, สพฺเพ มานวิธา หตา’’ติ.

… เชนฺโต ปุโรหิตปุตฺโต เถโร….