๒. เตกิจฺฉการิตฺเถรคาถา

๓๘๑. ‘‘อติหิตา วีหิ, ขลคตา สาลี;

น จ ลเภ ปิณฺฑํ, กถมหํ กสฺสํ.

๓๘๒. ‘‘พุทฺธมปฺปเมยฺยํ อนุสฺสร ปสนฺโน;

ปีติยา ผุฏสรีโร โหหิสิ สตตมุทคฺโค.

๓๘๓. ‘‘ธมฺมมปฺปเมยฺยํ อนุสฺสร ปสนฺโน;

ปีติยา ผุฏสรีโร โหหิสิ สตตมุทคฺโค.

๓๘๔. ‘‘สงฺฆมปฺปเมยฺยํ อนุสฺสร ปสนฺโน;

ปีติยา ผุฏสรีโร โหหิสิ สตตมุทคฺโค.

๓๘๕. ‘‘อพฺโภกาเส วิหรสิ, สีตา เหมนฺติกา อิมา รโตฺย;

มา สีเตน ปเรโต วิหญฺญิตฺโถ, ปวิส ตฺวํ วิหารํ ผุสิตคฺคฬํ.

๓๘๖. ‘‘ผุสิสฺสํ จตสฺโส อปฺปมญฺญาโย, ตาหิ จ สุขิโต วิหริสฺสํ;

นาหํ สีเตน วิหญฺญิสฺสํ, อนิญฺชิโต วิหรนฺโต’’ติ.

… เตกิจฺฉการี [เตกิจฺฉกานิ (สี. สฺยา. ปี.)] เถโร….