๗. ติสฺสเมตฺเตยฺยสุตฺตํ

๘๒๐. ‘‘เมถุนมนุยุตฺตสฺส, (อิจฺจายสฺมา ติสฺโส เมตฺเตยฺโย) วิฆาตํ พฺรูหิ มาริส;

สุตฺวาน ตว สาสนํ, วิเวเก สิกฺขิสฺสามเส.

๘๒๑. ‘‘เมถุนมนุยุตฺตสฺส, (เมตฺเตยฺยาติ ภควา) มุสฺสเต วาปิ สาสนํ;

มิจฺฉา จ ปฏิปชฺชติ, เอตํ ตสฺมึ อนาริยํ.

๘๒๒. ‘‘เอโก ปุพฺเพ จริตฺวาน, เมถุนํ โย นิเสวติ;

ยานํ ภนฺตํ ว ตํ โลเก, หีนมาหุ ปุถุชฺชนํ.

๘๒๓. ‘‘ยโส กิตฺติ จ ยา ปุพฺเพ, หายเต วาปิ ตสฺส สา;

เอตมฺปิ ทิสฺวา สิกฺเขถ, เมถุนํ วิปฺปหาตเว.

๘๒๔. ‘‘สงฺกปฺเปหิ ปเรโต โส, กปโณ วิย ฌายติ;

สุตฺวา ปเรสํ นิคฺโฆสํ, มงฺกุ โหติ ตถาวิโธ.

๘๒๕. ‘‘อถ สตฺถานิ กุรุเต, ปรวาเทหิ โจทิโต;

เอส ขฺวสฺส มหาเคโธ, โมสวชฺชํ ปคาหติ.

๘๒๖. ‘‘ปณฺฑิโตติ สมญฺญาโต, เอกจริยํ อธิฏฺฐิโต;

อถาปิ [ส จาปิ (นิทฺเทเส)] เมถุเน ยุตฺโต, มนฺโทว ปริกิสฺสติ [ปริกิลิสฺสติ (สี.)].

๘๒๗. ‘‘เอตมาทีนวํ ญตฺวา, มุนิ ปุพฺพาปเร อิธ;

เอกจริยํ ทฬฺหํ กยิรา, น นิเสเวถ เมถุนํ.

๘๒๘. ‘‘วิเวกญฺเญว สิกฺเขถ, เอตทริยานมุตฺตมํ;

น เตน เสฏฺโฐ มญฺเญถ, ส เว นิพฺพานสนฺติเก.

๘๒๙. ‘‘ริตฺตสฺส มุนิโน จรโต, กาเมสุ อนเปกฺขิโน;

โอฆติณฺณสฺส ปิหยนฺติ, กาเมสุ คธิตา [คถิตา (สี.)] ปชา’’ติ.

ติสฺสเมตฺเตยฺยสุตฺตํ สตฺตมํ นิฏฺฐิตํ.