๑๒. สุตโสมจริยา

๑๐๕. ‘‘ปุนาปรํ ยทา โหมิ, สุตโสโม มหีปติ;

คหิโต โปริสาเทน, พฺราหฺมเณ สงฺครํ สรึ.

๑๐๖. ‘‘ขตฺติยานํ เอกสตํ, อาวุณิตฺวา กรตฺตเล;

เอเตสํ ปมิลาเปตฺวา, ยญฺญตฺเถ อุปนยี มมํ.

๑๐๗. ‘‘อปุจฺฉิ มํ โปริสาโท, ‘กึ ตฺวํ อิจฺฉสิ นิสฺสชํ;

ยถามติ เต กาหามิ, ยทิ เม ตฺวํ ปุเนหิสิ’.

๑๐๘. ‘‘ตสฺส ปฏิสฺสุณิตฺวาน, ปเณฺห อาคมนํ มม;

อุปคนฺตฺวา ปุรํ รมฺมํ, รชฺชํ นิยฺยาทยึ ตทา.

๑๐๙. ‘‘อนุสฺสริตฺวา สตํ ธมฺมํ, ปุพฺพกํ ชินเสวิตํ;

พฺราหฺมณสฺส ธนํ ทตฺวา, โปริสาทํ อุปาคมึ.

๑๑๐. ‘‘นตฺถิ เม สํสโย ตตฺถ, ฆาตยิสฺสติ วา น วา;

สจฺจวาจานุรกฺขนฺโต, ชีวิตํ จชิตุมุปาคมึ;

สจฺเจน เม สโม นตฺถิ, เอสา เม สจฺจปารมี’’ติ.

สุตโสมจริยํ ทฺวาทสมํ.