๑. ยุธญฺชยจริยา

๑. ‘‘ยทาหํ อมิตยโส, ราชปุตฺโต ยุธญฺชโย;

อุสฺสาวพินฺทุํ สูริยาตเป, ปติตํ ทิสฺวาน สํวิชึ.

๒. ‘‘ตญฺเญวาธิปตึ กตฺวา, สํเวคมนุพฺรูหยึ;

มาตาปิตู จ วนฺทิตฺวา, ปพฺพชฺชมนุยาจหํ.

๓. ‘‘ยาจนฺติ มํ ปญฺชลิกา, สเนคมา สรฏฺฐกา;

‘อชฺเชว ปุตฺต ปฏิปชฺช, อิทฺธํ ผีตํ มหามหึ’.

๔. ‘‘สราชเก สโหโรเธ, สเนคเม สรฏฺฐเก;

กรุณํ ปริเทวนฺเต, อนเปกฺโขว ปริจฺจชึ.

๕. ‘‘เกวลํ ปถวึ รชฺชํ, ญาติปริชนํ ยสํ;

จชมาโน น จินฺเตสึ, โพธิยาเยว การณา.

๖. ‘‘มาตาปิตา น เม เทสฺสา, นปิ เม เทสฺสํ มหายสํ;

สพฺพญฺญุตํ ปิยํ มยฺหํ, ตสฺมา รชฺชํ ปริจฺจชิ’’นฺติ.

ยุธญฺชยจริยํ ปฐมํ.