๖. รุรุราชจริยา

๔๘. ‘‘ปุนาปรํ ยทา โหมิ, สุตตฺตกนกสนฺนิโภ;

มิคราชา รุรุนาม, ปรมสีลสมาหิโต.

๔๙. ‘‘รมฺเม ปเทเส รมณีเย, วิวิตฺเต อมนุสฺสเก;

ตตฺถ วาสํ อุปคญฺฉึ, คงฺคากูเล มโนรเม.

๕๐. ‘‘อถ อุปริ คงฺคาย, ธนิเกหิ ปริปีฬิโต;

ปุริโส คงฺคาย ปปติ, ‘ชีวามิ วา มรามิ วา’.

๕๑. ‘‘รตฺตินฺทิวํ โส คงฺคาย, วุยฺหมาโน มโหทเก;

รวนฺโต กรุณํ รวํ, มชฺเฌ คงฺคาย คจฺฉติ.

๕๒. ‘‘ตสฺสาหํ สทฺทํ สุตฺวาน, กรุณํ ปริเทวโต;

คงฺคาย ตีเร ฐตฺวาน, อปุจฺฉึ ‘โกสิ ตฺวํ นโร’.

๕๓. ‘‘โส เม ปุฏฺโฐ จ พฺยากาสิ, อตฺตโน กรณํ ตทา;

‘ธนิเกหิ ภีโต ตสิโต, ปกฺขนฺโทหํ มหานทึ’.

๕๔. ‘‘ตสฺส กตฺวาน การุญฺญํ, จชิตฺวา มม ชีวิตํ;

ปวิสิตฺวา นีหรึ ตสฺส, อนฺธการมฺหิ รตฺติยา.

๕๕. ‘‘อสฺสตฺถกาลมญฺญาย, ตสฺสาหํ อิทมพฺรวึ;

‘เอกํ ตํ วรํ ยาจามิ, มา มํ กสฺสจิ ปาวท’.

๕๖. ‘‘นครํ คนฺตฺวาน อาจิกฺขิ, ปุจฺฉิโต ธนเหตุโก;

ราชานํ โส คเหตฺวาน, อุปคญฺฉิ มมนฺติกํ.

๕๗. ‘‘ยาวตา กรณํ สพฺพํ, รญฺโญ อาโรจิตํ มยา;

ราชา สุตฺวาน วจนํ, อุสุํ ตสฺส ปกปฺปยิ;

‘อิเธว ฆาตยิสฺสามิ, มิตฺตทุพฺภึ [มิตฺตทูภึ (สี.)] อนาริยํ’.

๕๘. ‘‘ตมหํ อนุรกฺขนฺโต, นิมฺมินึ มม อตฺตนา;

‘ติฏฺฐเตโส มหาราช, กามกาโร ภวามิ เต’.

๕๙. ‘‘อนุรกฺขึ มม สีลํ, นารกฺขึ มม ชีวิตํ;

สีลวา หิ ตทา อาสึ, โพธิยาเยว การณา’’ติ.

รุรุราชจริยํ ฉฏฺฐํ.