๗. จนฺทกุมารจริยา

๔๕. ‘‘ปุนาปรํ ยทา โหมิ, เอกราชสฺส อตฺรโช;

นคเร ปุปฺผวติยา, กุมาโร จนฺทสวฺหโย.

๔๖. ‘‘ตทาหํ ยชนา มุตฺโต, นิกฺขนฺโต ยญฺญวาฏโต;

สํเวคํ ชนยิตฺวาน, มหาทานํ ปวตฺตยึ.

๔๗. ‘‘นาหํ ปิวามิ ขาทามิ, นปิ ภุญฺชามิ โภชนํ;

ทกฺขิเณยฺเย อทตฺวาน, อปิ ฉปฺปญฺจรตฺติโย.

๔๘. ‘‘ยถาปิ วาณิโช นาม, กตฺวาน ภณฺฑสญฺจยํ;

ยตฺถ ลาโภ มหา โหติ, ตตฺถ ตํ [ตตฺถ นํ (สี.), ตตฺถ (ก.)] หรติ ภณฺฑกํ.

๔๙. ‘‘ตเถว สกภุตฺตาปิ, ปเร ทินฺนํ มหปฺผลํ;

ตสฺมา ปรสฺส ทาตพฺพํ, สตภาโค ภวิสฺสติ.

๕๐. ‘‘เอตมตฺถวสํ ญตฺวา, เทมิ ทานํ ภวาภเว;

น ปฏิกฺกมามิ ทานโต, สมฺโพธิมนุปตฺติยา’’ติ.

จนฺทกุมารจริยํ สตฺตมํ.