๔. ภิสาลุวทายกตฺเถรอปทานํ

๑๓. ‘‘กานนํ วนโมคยฺห, วสามิ วิปิเน อหํ;

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ, อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ.

๑๔. ‘‘ภิสาลุวญฺจ ปาทาสึ, อุทกํ หตฺถโธวนํ;

วนฺทิตฺวา สิรสา ปาเท, ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข.

๑๕. ‘‘เอกนวุติโต กปฺเป, ภิสาลุวมทํ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ.

๑๖. ‘‘อิโต ตติยเก กปฺเป, ภิสสมฺมตขตฺติโย;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

๑๗. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ภิสาลุวทายกตฺเถรสฺสาปทานํ จตุตฺถํ.

ฉฏฺฐภาณวารํ.