๕. ภิสทายกตฺเถรอปทานํ

๒๙. ‘‘เวสฺสภู นาม นาเมน, อิสีนํ ตติโย อหุ;

กานนํ วนโมคยฺห, วิหาสิ ปุริสุตฺตโม.

๓๐. ‘‘ภิสมุฬาลํ คณฺหิตฺวา, อคมํ พุทฺธสนฺติกํ;

ตญฺจ พุทฺธสฺส ปาทาสึ, ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ.

๓๑. ‘‘กเรน จ ปรามฏฺโฐ, เวสฺสภูวรพุทฺธินา;

สุขาหํ นาภิชานามิ, สมํ เตน กุโตตฺตรึ.

๓๒. ‘‘จริโม วตฺตเต มยฺหํ, ภวา สพฺเพ สมูหตา;

หตฺถินาเคน สนฺเตน, กุสลํ โรปิตํ มยา [นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา, วิหรามิ อนาสโว (สฺยา.)].

๓๓. ‘‘เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป, ยํ กมฺมมกรึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ภิสทานสฺสิทํ ผลํ.

๓๔. ‘‘สโมธานา จ ราชาโน, โสฬส มนุชาธิปา;

กปฺปมฺหิ จุทฺทเส [เตรเส (สี. สฺยา.)] อาสุํ, จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

๓๕. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ภิสทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ปญฺจมํ.