๘. ติรํสิยตฺเถรอปทานํ

๓๙. ‘‘เกสรึ อภิชาตํว, อคฺคิกฺขนฺธํว ปพฺพเต;

โอภาเสนฺตํ ทิสา สพฺพา [นิวาเสนฺตํ (ก.), ทิสาสินฺนํ (สฺยา.)], สิทฺธตฺถํ ปพฺพตนฺตเร.

๔๐. ‘‘สูริยสฺส จ อาโลกํ, จนฺทาโลกํ ตเถว จ;

พุทฺธาโลกญฺจ ทิสฺวาน, วิตฺติ เม อุทปชฺชถ.

๔๑. ‘‘ตโย อาโลเก ทิสฺวาน, สมฺพุทฺธํ [พุทฺธญฺจ (สี.)] สาวกุตฺตมํ;

เอกํสํ อชินํ กตฺวา, สนฺถวึ โลกนายกํ.

๔๒. ‘‘ตโย หิ อาโลกกรา, โลเก โลกตโมนุทา;

จนฺโท จ สูริโย จาปิ, พุทฺโธ จ โลกนายโก.

๔๓. ‘‘โอปมฺมํ อุปทสฺเสตฺวา, กิตฺติโต เม มหามุนิ;

พุทฺธสฺส วณฺณํ กิตฺเตตฺวา, กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

๔๔. ‘‘จตุนฺนวุติโต กปฺเป, ยํ พุทฺธมภิกิตฺตยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, กิตฺตนาย อิทํ ผลํ.

๔๕. ‘‘เอกสฏฺฐิมฺหิโต กปฺเป, เอโก ญาณธโร อหุ;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

๔๖. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติรํสิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติรํสิยตฺเถรสฺสาปทานํ อฏฺฐมํ.