๑. ปณฺณทายกตฺเถรอปทานํ

๑. ‘‘ปณฺณสาเล นิสินฺโนมฺหิ, ปณฺณโภชนโภชโน;

อุปวิฏฺฐญฺจ มํ สนฺตํ, อุปาคจฺฉิ มหาอิสิ [มหามุนิ (สี.)].

๒. ‘‘สิทฺธตฺโถ โลกปชฺโชโต, สพฺพโลกติกิจฺฉโก;

ตสฺส ปณฺณํ มยา ทินฺนํ, นิสินฺนํ [นิสินฺนสฺส (สฺยา. อฏฺฐ.)] ปณฺณสนฺถเร.

๓. ‘‘จตุนฺนวุติโต กปฺเป, ยํ ปณฺณมททึ ตทา;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ปณฺณทานสฺสิทํ ผลํ.

๔. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส, วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม;

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา, กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปณฺณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปณฺณทายกตฺเถรสฺสาปทานํ ปฐมํ.