๖. กิสลยปูชกตฺเถรอปทานํ

๒๘. ‘‘นคเร ทฺวารวติยา, มาลาวจฺโฉ มมํ อหุ;

อุทปาโน จ ตตฺเถว, ปาทปานํ วิโรหโน.

๒๙. ‘‘สพเลน อุปตฺถทฺโธ, สิทฺธตฺโถ อปราชิโต;

มมานุกมฺปมาโน โส, คจฺฉเต อนิลญฺชเส.

๓๐. ‘‘อญฺญํ กิญฺจิ น ปสฺสามิ, ปูชาโยคฺคํ มเหสิโน;

อโสกํ ปลฺลวํ ทิสฺวา, อากาเส อุกฺขิปึ อหํ.

๓๑. ‘‘พุทฺธสฺส เต กิสลยา, คจฺฉโต ยนฺติ ปจฺฉโต;

ตาหํ ทิสฺวาน สํวิชึ [โสหํ ทิสฺวาน ตํ อิทฺธึ (สี. สฺยา.)], อโห พุทฺธสฺสุฬารตา.

๓๒. ‘‘จตุนฺนวุติโต กปฺเป, ปลฺลวํ อภิโรปยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

๓๓. ‘‘สตฺตตึเส [สตฺตวีเส (สี. สฺยา.)] อิโต กปฺเป, เอโก เอกิสฺสโร อหุ;

สตฺตรตนสมฺปนฺโน, จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

๓๔. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กิสลยปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

กิสลยปูชกตฺเถรสฺสาปทานํ ฉฏฺฐํ.