๒. สุทสฺสนตฺเถรอปทานํ

๑๐. ‘‘วินตา นทิยา [วิตฺถตาย นทิยา (สฺยา.)] ตีเร, ปิลกฺขุ [ปิลกฺโข (สี. เถรคาถา อฏฺฐ.)] ผลิโต อหุ;

ตาหํ รุกฺขํ คเวสนฺโต, อทฺทสํ โลกนายกํ.

๑๑. ‘‘เกตกํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา, วณฺเฏ เฉตฺวานหํ ตทา;

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ, สิขิโน โลกพนฺธุโน.

๑๒. ‘‘เยน ญาเณน ปตฺโตสิ, อจฺจุตํ อมตํ ปทํ;

ตํ ญาณํ อภิปูเชมิ, พุทฺธเสฏฺฐ มหามุนิ.

๑๓. ‘‘ญาณมฺหิ ปูชํ กตฺวาน, ปิลกฺขุมทฺทสํ อหํ;

ปฏิลทฺโธมฺหิ ตํ ปญฺญํ [ตํ สญฺญํ (สฺยา.), ตํ ปุญฺญํ (ก.)], ญาณปูชายิทํ ผลํ.

๑๔. ‘‘เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป, ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ;

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ, ญาณปูชายิทํ ผลํ.

๑๕. ‘‘อิโต เตรสกปฺปมฺหิ, ทฺวาทสาสุํ ผลุคฺคตา;

สตฺตรตนสมฺปนฺนา, จกฺกวตฺตี มหปฺผลา.

๑๖. ‘‘ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส…เป… กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ’’.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุทสฺสโน เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุทสฺสนตฺเถรสฺสาปทานํ ทุติยํ.