๔. อจฺจยสุตฺตวณฺณนา

๒๗๐. จตุตฺเถ สมฺปโยเชสุนฺติ กลหํ อกํสุ. อจฺจสราติ อติกฺกมิ, เอโก ภิกฺขุ เอกํ ภิกฺขุํ อติกฺกมฺม วจนํ อโวจาติ อตฺโถ. ยถาธมฺมํ นปฺปฏิคฺคณฺหาตีติ น ขมติ. โกโธ โว วสมายาตูติ โกโธ ตุมฺหากํ วสํ อาคจฺฉตุ, มา ตุเมฺห โกธวสํ คมิตฺถาติ ทีเปติ. มา จ มิตฺเต หิ โว ชราติ เอตฺถ หีติ นิปาตมตฺตํ, ตุมฺหากํ มิตฺตธมฺเม ชรา นาม มา นิพฺพตฺติ. ภุมฺมตฺเถ วา กรณวจนํ, มิตฺเตสุ โว ชรา มา นิพฺพตฺติ, มิตฺตภาวโต อญฺญถาภาโว มา โหตูติ อตฺโถ. อครหิยํ มา ครหิตฺถาติ อคารยฺหํ ขีณาสวปุคฺคลํ มา ครหิตฺถ. จตุตฺถํ.