๑. สมฺมุติเปยฺยาลาทิวณฺณนา

๒๗๒. ภตฺตุทฺเทสกาทีนํ วินิจฺฉยกถา สมนฺตปาสาทิกาย วินยฏฺฐกถายํ (จูฬว. อฏฺฐ. ๓๒๕) วุตฺตนเยน เวทิตพฺพาติ. สมฺมโต น เปเสตพฺโพติ ปกติยา สมฺมโต ‘‘คจฺฉ ภตฺตานิ อุทฺทิสาหี’’ติ น เปเสตพฺโพ.

๒๗๓-๒๘๕. สาฏิยคฺคาหาปโกติ วสฺสิกสาฏิกาย คาหาปโก. ปตฺตคฺคาหาปโกติ ‘‘โย จ ตสฺสา ภิกฺขุปริสาย ปตฺตปริยนฺโต, โส ตสฺส ภิกฺขุโน ปทาตพฺโพ’’ติ เอตฺถ วุตฺตปตฺตคฺคาหาปโก.

๒๙๓-๓๐๒. อาชีวโกติ นคฺคปริพฺพาชโก. นิคณฺโฐติ ปุริมภาคปฺปฏิจฺฉนฺโน. มุณฺฑสาวโกติ นิคณฺฐสาวโก. ชฏิลโกติ ตาปโส. ปริพฺพาชโกติ ฉนฺนปริพฺพาชโก. มาคณฺฑิกาทโยปิ ติตฺถิยา เอว. เอเตสํ ปน สีเลสุ ปริปูรการิตาย อภาเวน สุกฺกปกฺโข น คหิโต. เสสเมตฺถ อุตฺตานเมวาติ.

มโนรถปูรณิยา องฺคุตฺตรนิกาย-อฏฺฐกถาย