(๒๖) ๖. อุปสมฺปทาวคฺโค

๑-๓. อุปสมฺปาเทตพฺพสุตฺตาทิวณฺณนา

๒๕๑-๒๕๓. ฉฏฺฐสฺส ปฐเม อุปสมฺปาเทตพฺพนฺติ อุปชฺฌาเยน หุตฺวา อุปสมฺปาเทตพฺพํ. ทุติเย นิสฺสโย ทาตพฺโพติ อาจริเยน หุตฺวา นิสฺสโย ทาตพฺโพ. ตติเย สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพติ อุปชฺฌาเยน หุตฺวา สามเณโร คเหตพฺโพ. อิติ อิมานิ ตีณิปิ สุตฺตานิ ปฐมโพธิยํ ขีณาสววเสน วุตฺตานิ. จตุตฺถาทีนิ อนุปทวณฺณนาโต อุตฺตานตฺถาเนว.

๑. สมฺมุติเปยฺยาลาทิวณฺณนา

๒๗๒. ภตฺตุทฺเทสกาทีนํ วินิจฺฉยกถา สมนฺตปาสาทิกาย วินยฏฺฐกถายํ (จูฬว. อฏฺฐ. ๓๒๕) วุตฺตนเยน เวทิตพฺพาติ. สมฺมโต น เปเสตพฺโพติ ปกติยา สมฺมโต ‘‘คจฺฉ ภตฺตานิ อุทฺทิสาหี’’ติ น เปเสตพฺโพ.

๒๗๓-๒๘๕. สาฏิยคฺคาหาปโกติ วสฺสิกสาฏิกาย คาหาปโก. ปตฺตคฺคาหาปโกติ ‘‘โย จ ตสฺสา ภิกฺขุปริสาย ปตฺตปริยนฺโต, โส ตสฺส ภิกฺขุโน ปทาตพฺโพ’’ติ เอตฺถ วุตฺตปตฺตคฺคาหาปโก.

๒๙๓-๓๐๒. อาชีวโกติ นคฺคปริพฺพาชโก. นิคณฺโฐติ ปุริมภาคปฺปฏิจฺฉนฺโน. มุณฺฑสาวโกติ นิคณฺฐสาวโก. ชฏิลโกติ ตาปโส. ปริพฺพาชโกติ ฉนฺนปริพฺพาชโก. มาคณฺฑิกาทโยปิ ติตฺถิยา เอว. เอเตสํ ปน สีเลสุ ปริปูรการิตาย อภาเวน สุกฺกปกฺโข น คหิโต. เสสเมตฺถ อุตฺตานเมวาติ.

มโนรถปูรณิยา องฺคุตฺตรนิกาย-อฏฺฐกถาย