๗๒. โณฺย ตตฺถ สาธุ

สตฺตมฺยนฺตา ตตฺถ สาธูติ อสฺมึ อตฺเถ โณฺย โหติ. สาธูติ กุสโล โยคฺโค หิโต วา. สภายํ กุสโล สพฺโภ, อาการโลโป. ปริสายํ สาธุ ปาริสชฺโช, ‘‘โกสชฺชา’’ทินา ชาคเม อการวุทฺธิ. เมธาย หิตํ เมชฺฌํ ฆตํ. ปาทานํ หิตํ ปชฺชํ เตลํ. ‘‘อญฺญสฺมึ’’ติ โณฺย, รถํ วหตีติ รจฺฉา.