๑๐. วาทีสุตฺตํ

๑๔๐. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, วาที. กตเม จตฺตาโร? อตฺถิ, ภิกฺขเว, วาที อตฺถโต ปริยาทานํ คจฺฉติ, โน พฺยญฺชนโต; อตฺถิ, ภิกฺขเว, วาที พฺยญฺชนโต ปริยาทานํ คจฺฉติ, โน อตฺถโต; อตฺถิ, ภิกฺขเว, วาที อตฺถโต จ พฺยญฺชนโต จ ปริยาทานํ คจฺฉติ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, วาที เนวตฺถโต โน พฺยญฺชนโต ปริยาทานํ คจฺฉติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร วาที. อฏฺฐานเมตํ, ภิกฺขเว, อนวกาโส ยํ จตูหิ ปฏิสมฺภิทาหิ สมนฺนาคโต [สมนฺนาคโต ภิกฺขุ (สี. สฺยา. กํ.)] อตฺถโต วา พฺยญฺชนโต วา ปริยาทานํ คจฺเฉยฺยา’’ติ. ทสมํ.

ปุคฺคลวคฺโค จตุตฺโถ.