๒. อกุสลเปยฺยาลํ

๑๙๑-๒๐๐. ‘‘เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อกุสลา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา กุสลา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สาวชฺชา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อนวชฺชา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ทุกฺขุทฺรยา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สุขุทฺรยา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ทุกฺขวิปากา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สุขวิปากา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สพฺยาพชฺฌา… เทฺวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อพฺยาพชฺฌา. กตเม เทฺว? อกฺโกโธ จ อนุปนาโห จ… อมกฺโข จ อปฬาโส จ… อนิสฺสา จ อมจฺฉริยญฺจ… อมายา จ อสาเฐยฺยญฺจ… หิรี จ โอตฺตปฺปญฺจ. อิเม โข, ภิกฺขเว, เทฺว ธมฺมา อพฺยาพชฺฌา’’ติ.

อกุสลเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.