๑๐. วสฺสูปนายิกสุตฺตํ

๑๐. ‘‘เทฺวมา, ภิกฺขเว, วสฺสูปนายิกา. กตมา เทฺว? ปุริมิกา จ ปจฺฉิมิกา จ. อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว วสฺสูปนายิกา’’ติ. ทสมํ.

กมฺมกรณวคฺโค ปฐโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

วชฺชา ปธานา เทฺว ตปนียา, อุปญฺญาเตน ปญฺจมํ;

สํโยชนญฺจ กณฺหญฺจ, สุกฺกํ จริยา วสฺสูปนายิเกน วคฺโค.