౫౧. పితుఘాతకవత్థు

౧౧౩. తేన ఖో పన సమయేన అఞ్ఞతరో మాణవకో పితరం జీవితా వోరోపేసి. సో తేన పాపకేన కమ్మేన అట్టీయతి హరాయతి జిగుచ్ఛతి. అథ ఖో తస్స మాణవకస్స ఏతదహోసి ‘‘కేన ను ఖో అహం ఉపాయేన ఇమస్స పాపకస్స కమ్మస్స నిక్ఖన్తిం కరేయ్య’’న్తి. అథ ఖో తస్స మాణవకస్స ఏతదహోసి ‘‘ఇమే ఖో సమణా సక్యపుత్తియా ధమ్మచారినో సమచారినో బ్రహ్మచారినో సచ్చవాదినో సీలవన్తో కల్యాణధమ్మా, సచే ఖో అహం సమణేసు సక్యపుత్తియేసు పబ్బజేయ్యం, ఏవాహం ఇమస్స పాపకస్స కమ్మస్స నిక్ఖన్తిం కరేయ్య’’న్తి. అథ ఖో సో మాణవకో భిక్ఖూ ఉపసఙ్కమిత్వా పబ్బజ్జం యాచి. భిక్ఖూ ఆయస్మన్తం ఉపాలిం ఏతదవోచుం – ‘‘పుబ్బేపి ఖో, ఆవుసో ఉపాలి, నాగో మాణవకవణ్ణేన భిక్ఖూసు పబ్బజితో, ఇఙ్ఘావుసో, ఉపాలి, ఇమం మాణవకం అనుయుఞ్జాహీ’’తి. అథ ఖో సో మాణవకో ఆయస్మతా ఉపాలినా అనుయుఞ్జీయమానో ఏతమత్థం ఆరోచేసి. ఆయస్మా ఉపాలి భిక్ఖూనం ఏతమత్థం ఆరోచేసి. భిక్ఖూ భగవతో ఏతమత్థం ఆరోచేసుం. పితుఘాతకో, భిక్ఖవే, అనుపసమ్పన్నో న ఉపసమ్పాదేతబ్బో, ఉపసమ్పన్నో నాసేతబ్బోతి.