౧౦. సంవరకథావణ్ణనా

౩౭౯. ఆటానాటియసుత్తే ‘‘సన్తి, భిక్ఖవే, యక్ఖా యేభుయ్యేన పాణాతిపాతా అప్పటివిరతా’’తి (దీ. ని. ౩.౨౭౬, ౨౮౬) ఆగతత్తా చాతుమహారాజికానం సంవరాసంవరసబ్భావో అవివాదసిద్ధో. యత్థ పన వివాదో, తమేవ దస్సేన్తేన తావతింసాదయో గహితాతి ఇమమత్థం దస్సేతుం ‘‘చాతుమహారాజికాన’’న్తి వుత్తం. ఏవం సతీతి యది తావతింసేసు సంవరాసంవరో నత్థి, ఏవం సన్తే. సురాపానన్తి ఏత్థాపి ‘‘సుయ్యతీ’’తి పదం ఆనేత్వా సమ్బన్ధితబ్బం. కథం సుయ్యతీతి? వుత్తఞ్హేతం కుమ్భజాతకే –

‘‘యం వే పివిత్వా పుబ్బదేవా పమత్తా,

తిదివా చుతా సస్సతియా సమాయా;

తం తాదిసం మజ్జమిమం నిరత్థం,

జానం మహారాజ కథం పివేయ్యా’’తి. (జా. ౧.౧౬.౫౮);

తత్థ పుబ్బదేవా నామ అసురా. తే హి తావతింసానం ఉప్పత్తితో పుబ్బదేవాతి పఞ్ఞాయింసు. పమత్తాతి సురాపానేన పమాదం ఆపన్నా. తిదివాతి మనుస్సచాతుమహారాజికలోకే ఉపాదాయ తతియలోకభూతా దేవట్ఠానా, నామమేవ వా ఏతం తస్స దేవట్ఠానస్స. సస్సతియాతి కేవలం దీఘాయుకతం సన్ధాయ వదతి. సమాయా సహ అత్తనో అసురమాయాయ, అసురమన్తేహి సద్ధిం చుతాతి అత్థో. అట్ఠకథాయఞ్చ వుత్తం ‘‘ఆగన్తుకదేవపుత్తా ఆగతాతి నేవాసికా గన్ధపానం సజ్జయింసు. సక్కో సకపరిసాయ సఞ్ఞమదాసీ’’తి. తేనాహ ‘‘తేసం సురాపానం అసంవరో న హోతీతి వత్తబ్బం హోతీ’’తి. ఏత్థ చ తావతింసానం పాతుభావతో పట్ఠాయ సురాపానమ్పి తత్థ నాహోసి, పగేవ పాణాతిపాతాదయోతి విరమితబ్బాభావతో ఏవ తావతింసతో పట్ఠాయ ఉపరి దేవలోకేసు సమాదానసమ్పత్తవిరతివసేన పురేతబ్బా సంవరా న సన్తి, లోకుత్తరా పన సన్తియేవ. తథా తేహి పహాతబ్బా అసంవరా. న హి అప్పహీనానుసయానం మగ్గవజ్ఝా కిలేసా న సన్తీతి.

సంవరకథావణ్ణనా నిట్ఠితా.

తతియవగ్గవణ్ణనా నిట్ఠితా.