౭. ఇద్ధిబలకథావణ్ణనా

౬౨౧-౬౨౪. యస్మిం ఆయుకప్పే కమ్మక్ఖయేన మరణం హోతి, తం సన్ధాయ వుత్తం ‘‘కమ్మస్స విపాకవసేనా’’తి, యస్మిం పన ఆయుక్ఖయేన మరణం హోతి, తం సన్ధాయ ‘‘వస్సగణనాయా’’తి. తత్థ ‘‘న చ తావ కాలం కరోతి, యావ న తం పాపకమ్మం బ్యన్తీ హోతీ’’తి (మ. ని. ౩.౨౫౦; అ. ని. ౩.౩౬) వచనతో యేభుయ్యేన నిరయే కమ్మక్ఖయేన మరణం హోతీతి ఆహ ‘‘కమ్మస్స విపాకవసేన వాతి నిరయంవ సన్ధాయ వుత్త’’న్తి. ‘‘వస్ససతం వస్ససహస్సం వస్ససతసహస్సానీ’’తిఆదినా మనుస్సానం దేవానఞ్చ ఆయుపరిచ్ఛేదవచనతో యేభుయ్యేన తేసం ఆయుక్ఖయేన మరణం హోతీతి వుత్తం ‘‘వస్సగణనాయ వాతి మనుస్సే చాతుమహారాజికాదిదేవే చ సన్ధాయా’’తి. ‘‘వుత్త’’న్తి ఆనేత్వా యోజేతబ్బం.

ఇద్ధిబలకథావణ్ణనా నిట్ఠితా.