౩. ఉపోసథసుత్తం

౩౪౪. ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. అథ ఖో అఞ్ఞతరో భిక్ఖు యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీది. ఏకమన్తం నిసిన్నో ఖో సో భిక్ఖు భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘కో ను ఖో, భన్తే, హేతు, కో పచ్చయో, యేన మిధేకచ్చే అణ్డజా నాగా ఉపోసథం ఉపవసన్తి వోస్సట్ఠకాయా చ భవన్తీ’’తి?

‘‘ఇధ, భిక్ఖు, ఏకచ్చానం అణ్డజానం నాగానం ఏవం హోతి – ‘మయం ఖో పుబ్బే కాయేన ద్వయకారినో అహుమ్హ, వాచాయ ద్వయకారినో, మనసా ద్వయకారినో. తే మయం కాయేన ద్వయకారినో, వాచాయ ద్వయకారినో, మనసా ద్వయకారినో, కాయస్స భేదా పరం మరణా అణ్డజానం నాగానం సహబ్యతం ఉపపన్నా. సచజ్జ మయం కాయేన సుచరితం చరేయ్యామ, వాచాయ సుచరితం చరేయ్యామ, మనసా సుచరితం చరేయ్యామ, ఏవం మయం కాయస్స భేదా పరం మరణా సుగతిం సగ్గం లోకం ఉపపజ్జేయ్యామ. హన్ద, మయం ఏతరహి కాయేన సుచరితం చరామ, వాచాయ సుచరితం చరామ, మనసా సుచరితం చరామా’తి. అయం ఖో, భిక్ఖు, హేతు, అయం పచ్చయో, యేన మిధేకచ్చే అణ్డజా నాగా ఉపోసథం ఉపవసన్తి వోస్సట్ఠకాయా చ భవన్తీ’’తి. తతియం.