౯. తిస్ససుత్తం

౨౪౩. సావత్థియం విహరతి. అథ ఖో ఆయస్మా తిస్సో భగవతో పితుచ్ఛాపుత్తో యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీది దుక్ఖీ దుమ్మనో అస్సూని పవత్తయమానో. అథ ఖో భగవా ఆయస్మన్తం తిస్సం ఏతదవోచ – ‘‘కిం ను ఖో త్వం, తిస్స, ఏకమన్తం నిసిన్నో దుక్ఖీ దుమ్మనో అస్సూని పవత్తయమానో’’తి? ‘‘తథా హి పన మం, భన్తే, భిక్ఖూ సమన్తా వాచాసన్నితోదకేన [వాచాయ సన్నితోదకేన (క.)] సఞ్జమ్భరిమకంసూ’’తి [సఞ్జబ్భరిమకంసూతి (?)]. ‘‘తథాహి పన త్వం, తిస్స, వత్తా నో చ వచనక్ఖమో; న ఖో తే తం, తిస్స, పతిరూపం కులపుత్తస్స సద్ధా అగారస్మా అనగారియం పబ్బజితస్స, యం త్వం వత్తా నో చ వచనక్ఖమో. ఏతం ఖో తే, తిస్స, పతిరూపం కులపుత్తస్స సద్ధా అగారస్మా అనగారియం పబ్బజితస్స – ‘యం త్వం వత్తా చ అస్స వచనక్ఖమో చా’’’తి.

ఇదమవోచ భగవా. ఇదం వత్వాన సుగతో అథాపరం ఏతదవోచ సత్థా –

‘‘కిం ను కుజ్ఝసి మా కుజ్ఝి, అక్కోధో తిస్స తే వరం;

కోధమానమక్ఖవినయత్థఞ్హి, తిస్స బ్రహ్మచరియం వుస్సతీ’’తి. నవమం;