౪. కుమారకసుత్తం

౪౪. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన సమ్బహులా కుమారకా అన్తరా చ సావత్థిం అన్తరా చ జేతవనం మచ్ఛకే బాధేన్తి.

అథ ఖో భగవా పుబ్బణ్హసమయం నివాసేత్వా పత్తచీవరమాదాయ సావత్థిం పిణ్డాయ పావిసి. అద్దసా ఖో భగవా తే సమ్బహులే కుమారకే అన్తరా చ సావత్థిం అన్తరా చ జేతవనం మచ్ఛకే బాధేన్తే. దిస్వాన యేన తే కుమారకా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా తే కుమారకే ఏతదవోచ – ‘‘భాయథ వో, తుమ్హే కుమారకా, దుక్ఖస్స, అప్పియం వో దుక్ఖ’’న్తి? ‘‘ఏవం, భన్తే, భాయామ మయం, భన్తే, దుక్ఖస్స, అప్పియం నో దుక్ఖ’’న్తి.

అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘సచే భాయథ దుక్ఖస్స, సచే వో దుక్ఖమప్పియం;

మాకత్థ పాపకం కమ్మం, ఆవి వా యది వా రహో.

‘‘సచే చ పాపకం కమ్మం, కరిస్సథ కరోథ వా;

న వో దుక్ఖా పముత్యత్థి, ఉపేచ్చపి [ఉపచ్చపి (క.), ఉప్పచ్చపి (?), ఉప్పతిత్వాపి ఇతి అత్థో] పలాయత’’న్తి. చతుత్థం;