౮. గూథఖాదకపేతవత్థువణ్ణనా

గూథకూపతో ఉగ్గన్త్వాతి ఇదం సత్థరి జేతవనే విహరన్తే ఏకం గూథఖాదకపేతం ఆరమ్భ వుత్తం. సావత్థియా కిర అవిదూరే అఞ్ఞతరస్మిం గామకే ఏకో కుటుమ్బికో అత్తనో కులూపకం భిక్ఖుం ఉద్దిస్స విహారం కారేసి. తత్థ నానాజనపదతో భిక్ఖూ ఆగన్త్వా పటివసింసు. తే దిస్వా మనుస్సా పసన్నచిత్తా పణీతేన పచ్చయేన ఉపట్ఠహింసు. కులూపకో భిక్ఖు తం అసహమానో ఇస్సాపకతో హుత్వా తేసం భిక్ఖూనం దోసం వదన్తో కుటుమ్బికం ఉజ్ఝాపేసి. కుటుమ్బికో తే భిక్ఖూ కులూపకఞ్చ పరిభవన్తో పరిభాసి. అథ కులూపకో కాలం కత్వా తస్మింయేవ విహారే వచ్చకుటియం పేతో హుత్వా నిబ్బత్తి, కుటుమ్బికో పన కాలం కత్వా తస్సేవ ఉపరి పేతో హుత్వా నిబ్బత్తి. అథాయస్మా మహామోగ్గల్లానో తం దిస్వా పుచ్ఛన్తో –

౭౬౬. ‘‘గూథకూపతో ఉగ్గన్త్వా, కో న దీనో పతిట్ఠసి;

నిస్సంసయం పాపకమ్మన్తో, కిం ను సద్దహసే తువ’’న్తి. –

గాథమాహ. తం సుత్వా పేతో –

౭౬౭. ‘‘అహం భదన్తే పేతోమ్హి, దుగ్గతో యమలోకికో;

పాపకమ్మం కరిత్వాన, పేతలోకం ఇతో గతో’’తి. –

గాథాయ అత్తానం ఆచిక్ఖి. అథ నం థేరో –

౭౬౮. ‘‘కిం ను కాయేన వాచాయ, మనసా దుక్కటం కతం;

కిస్సకమ్మవిపాకేన, ఇదం దుక్ఖం నిగచ్ఛసీ’’తి. –

గాథాయ తేన కతకమ్మం పుచ్ఛి. సో పేతో –

౭౬౯. ‘‘అహు ఆవాసికో మయ్హం, ఇస్సుకీ కులమచ్ఛరీ;

అజ్ఝాసితో మయ్హం ఘరే, కదరియో పరిభాసకో.

౭౭౦. ‘‘తస్సాహం వచనం సుత్వా, భిక్ఖవో పరిభాసిసం;

తస్సకమ్మవిపాకేన, పేతలోకం ఇతో గతో’’తి. –

ద్వీహి గాథాహి అత్తనా కతకమ్మం కథేసి.

౭౬౯. తత్థ అహు ఆవాసికో మయ్హన్తి మయ్హం ఆవాసే మయా కతవిహారే ఏకో భిక్ఖు ఆవాసికో నిబద్ధవసనకో అహోసి. అజ్ఝాసితో మయ్హం ఘరేతి కులూపకభావేన మమ గేహే తణ్హాభినివేసవసేన అభినివిట్ఠో.

౭౭౦. తస్సాతి తస్స కులూపకభిక్ఖుస్స. భిక్ఖవోతి భిక్ఖూ. పరిభాసిసన్తి అక్కోసిం. పేతలోకం ఇతో గతోతి ఇమినా ఆకారేన పేతయోనిం ఉపగతో పేతభూతో.

తం సుత్వా థేరో ఇతరస్స గతిం పుచ్ఛన్తో –

౭౭౧. ‘‘అమిత్తో మిత్తవణ్ణేన, యో తే ఆసి కులూపకో;

కాయస్స భేదా దుప్పఞ్ఞో, కిం ను పేచ్చ గతిం గతో’’తి. –

గాథమాహ. తత్థ మిత్తవణ్ణేనాతి మిత్తపటిరూపేన మిత్తపటిరూపతాయ.

పున పేతో థేరస్స తమత్థం ఆచిక్ఖన్తో –

౭౭౨. ‘‘తస్సేవాహం పాపకమ్మస్స, సీసే తిట్ఠామి మత్థకే;

సో చ పరవిసయం పత్తో, మమేవ పరిచారకో.

౭౭౩. ‘‘యం భదన్తే హదన్తఞ్ఞే, ఏతం మే హోతి భోజనం;

అహఞ్చ ఖో యం హదామి, ఏతం సో ఉపజీవతీ’’తి. – గాథాద్వయమాహ;

౭౭౨. తత్థ తస్సేవాతి తస్సేవ మయ్హం పుబ్బే కులూపకభిక్ఖుభూతస్స పేతస్స. పాపకమ్మస్సాతి పాపసమాచారస్స. సీసే తిట్ఠామి మత్థకేతి సీసే తిట్ఠామి, తిట్ఠన్తో చ మత్థకే ఏవ తిట్ఠామి, న సీసప్పమాణే ఆకాసేతి అత్థో. పరవిసయం పత్తోతి మనుస్సలోకం ఉపాదాయ పరవిసయభూతం పేత్తివిసయం పత్తో. మమేవాతి మయ్హం ఏవ పరిచారకో అహోసీతి వచనసేసో.

౭౭౩. యం భదన్తే హదన్తఞ్ఞేతి భదన్తే, అయ్య మహామోగ్గలాన, తస్సం వచ్చకుటియం యం అఞ్ఞే ఉహదన్తి వచ్చం ఓస్సజన్తి. ఏతం మే హోతి భోజనన్తి ఏతం వచ్చం మయ్హం దివసే దివసే భోజనం హోతి. యం హదామీతి తం పన వచ్చం ఖాదిత్వా యమ్పహం వచ్చం కరోమి. ఏతం సో ఉపజీవతీతి ఏతం మమ వచ్చం సో కులూపకపేతో దివసే దివసే ఖాదనవసేన ఉపజీవతి, అత్తభావం యాపేతీతి అత్థో.

తేసు కుటుమ్బికో పేసలే భిక్ఖూ ‘‘ఏవం ఆహారపరిభోగతో వరం తుమ్హాకం గూథఖాదన’’న్తి అక్కోసి. కులూపకో పన కుటుమ్బికమ్పి తథావచనే సమాదపేత్వా సయం తథా అక్కోసి, తేనస్స తతోపి పటికుట్ఠతరా జీవికా అహోసి. ఆయస్మా మహామోగ్గల్లానో తం పవత్తిం భగవతో ఆరోచేసి. భగవా తమత్థం అట్ఠుప్పత్తిం కత్వా ఉపవాదే ఆదీనవం దస్సేత్వా సమ్పత్తపరిసాయ ధమ్మం దేసేసి. సా దేసనా మహాజనస్స సాత్థికా అహోసీతి.

గూథఖాదకపేతవత్థువణ్ణనా నిట్ఠితా.