౫. రంసిసఞ్ఞకత్థేరఅపదానవణ్ణనా

పబ్బతే హిమవన్తమ్హీతిఆదికం ఆయస్మతో రంసిసఞ్ఞకత్థేరస్స అపదానం. అయమ్పి పురిమబుద్ధేసు కతాధికారో తేసు తేసు భవేసు వివట్టూపనిస్సయాని పుఞ్ఞాని ఉపచినన్తో విపస్సిస్స భగవతో కాలే కులగేహే నిబ్బత్తో వుద్ధిమన్వాయ ఘరావాసం సణ్ఠపేత్వా కామేసు ఆదీనవం దిస్వా ఘరావాసం పహాయ తాపసపబ్బజ్జం పబ్బజిత్వా అజినచమ్మధరో హిమవన్తమ్హి వాసం కప్పేసి. తస్మిం సమయే విపస్సీ భగవా హిమవన్తమగమాసి. అథ సో తాపసో తముపగతం భగవన్తం దిస్వా తస్స భగవతో సరీరతో నిక్ఖన్తఛబ్బణ్ణబుద్ధరంసీసు పసీదిత్వా అఞ్జలిం పగ్గయ్హ పఞ్చఙ్గేన నమక్కారమకాసి. సో తేనేవ పుఞ్ఞేన ఇతో చుతో తుసితాదీసు దిబ్బసమ్పత్తియో అనుభవిత్వా అపరభాగే మనుస్ససమ్పత్తియో చ అనుభవిత్వా ఇమస్మిం బుద్ధుప్పాదే కులగేహే నిబ్బత్తో వుద్ధిమన్వాయ ఘరావాసం సణ్ఠపేత్వా తత్థాదీనవం దిస్వా గేహం పహాయ పబ్బజిత్వా నచిరస్సేవ అరహా అహోసి.

౩౦. సో అపరభాగే అత్తనో పుబ్బకమ్మం సరిత్వా సోమనస్సజాతో పుబ్బచరితాపదానం పకాసేన్తో పబ్బతే హిమవన్తమ్హీతిఆదిమాహ. తత్థ పబ్బతేతి పకారేన బ్రూహతి వడ్ఢేతీతి పబ్బతో, హిమో అస్స అత్థీతి హిమవన్తో, హిమవన్తో చ సో పబ్బతో చాతి హిమవన్తపబ్బతో. హిమవన్తపబ్బతేతి వత్తబ్బే గాథావచనసుఖత్థం ‘‘పబ్బతే హిమవన్తమ్హీ’’తి వుత్తం. తస్మిం హిమవన్తమ్హి పబ్బతే వాసం కప్పేసిం పురే అహన్తి సమ్బన్ధో. సేసం సబ్బత్థ నయానుసారేన ఉత్తానమేవాతి.

రంసిసఞ్ఞకత్థేరఅపదానవణ్ణనా సమత్తా.