కవిదప్పణనీతి

౧. పఖుక్కూపురసేట్ఠస్స, పచ్ఛిమే ఆసి విస్సుతో;

చతుగావుతదేసమ్హీ, కనరయగామో సుసోభనో.

౨. ద్వినో ద్వివేక సాకమ్హి, తమ్హి జాతేన జాతియా;

లఙ్కాభారతఆదీసు, వుట్ఠపుబ్బ సుతేసినా.

౩. విసుతారామ సీహానం, సిక్ఖితేన తిపేటకం;

సన్తికే నవవస్సాని, సంగీతికిచ్చకారినా.

౪. దక్ఖిణారామ వాసీనం, సన్తికేపి సువిఞ్ఞునం;

సిక్ఖితేన సత్తవీస-వస్సిత్వాన యసస్సినా.

౫. సున్దరే పురసేట్ఠమ్హి, సున్దరే విసుతే సుభే;

సున్దరే జోతిపాలమ్హి, వసతా గణవాచినా.

౬. నిస్సాయ పేటకే చేవ, అనేకనీతి పోత్థకే;

బహులే గన్థసేట్ఠేపి, కతోయం విధుమానితో.

౭. తిట్ఠతం అయం మే గన్థో, సుసారో యావ సాసనం;

తిట్ఠతేవ సుతేసీనం, సుసారం సుపకాసయం.

౮. అనేన సువిసిట్ఠేన, పుఞ్ఞేనఞ్ఞేన కమ్మునా;

మనిసిభిగురూహేవ, గచ్ఛేయ్యం అమతం సివం.

‘‘అఙ్గారినో దాని దుమా భదన్తే’’

‘‘యథాపి రమ్మకో మాసో, గిమ్హానం హోతి బ్రాహ్మణ;

అతే‘వ’ఞ్ఞేహి మాసేహి, దుమపుమ్ఫేహి సోభతి’’.

‘‘వనప్పగుమ్బే యథఫుస్సితగ్గే,

గిమ్హాన మాసే పఠమస్మిం గిమ్హే’’ –

నమో తస్స భగవతో అరహతో సమ్బాసమ్బుద్ధస్స