౭. కామసుత్తం

౭. ‘‘యేభుయ్యేన, భిక్ఖవే, సత్తా కామేసు లళితా [పలాళితా (సీ.)]. అసితబ్యాభఙ్గిం [అసితబ్యాభఙ్గి చేపి (?)], భిక్ఖవే, కులపుత్తో ఓహాయ అగారస్మా అనగారియం పబ్బజితో హోతి, ‘సద్ధాపబ్బజితో కులపుత్తో’తి అలం వచనాయ. తం కిస్స హేతు? లబ్భా [లబ్భా హి (స్యా.)], భిక్ఖవే, యోబ్బనేన కామా తే చ ఖో యాదిసా వా తాదిసా వా. యే చ, భిక్ఖవే, హీనా కామా యే చ మజ్ఝిమా కామా యే చ పణీతా కామా, సబ్బే కామా ‘కామా’త్వేవ సఙ్ఖం గచ్ఛన్తి. సేయ్యథాపి, భిక్ఖవే, దహరో కుమారో మన్దో ఉత్తానసేయ్యకో ధాతియా పమాదమన్వాయ కట్ఠం వా కఠలం [కథలం (క.)] వా ముఖే ఆహరేయ్య. తమేనం ధాతి సీఘం సీఘం [సీఘసీఘం (సీ.)] మనసి కరేయ్య; సీఘం సీఘం మనసి కరిత్వా సీఘం సీఘం ఆహరేయ్య. నో చే సక్కుణేయ్య సీఘం సీఘం ఆహరితుం, వామేన హత్థేన సీసం పరిగ్గహేత్వా దక్ఖిణేన హత్థేన వఙ్కఙ్గులిం కరిత్వా సలోహితమ్పి ఆహరేయ్య. తం కిస్స హేతు? ‘అత్థేసా, భిక్ఖవే, కుమారస్స విహేసా; నేసా నత్థీ’తి వదామి. కరణీయఞ్చ ఖో ఏతం [ఏవం (క.)], భిక్ఖవే, ధాతియా అత్థకామాయ హితేసినియా అనుకమ్పికాయ, అనుకమ్పం ఉపాదాయ. యతో చ ఖో, భిక్ఖవే, సో కుమారో వుద్ధో హోతి అలంపఞ్ఞో, అనపేక్ఖా దాని [అనపేక్ఖా పన (సీ. స్యా. కం.)], భిక్ఖవే, ధాతి తస్మిం కుమారే హోతి – ‘అత్తగుత్తో దాని కుమారో నాలం పమాదాయా’తి.

‘‘ఏవమేవం ఖో, భిక్ఖవే, యావకీవఞ్చ భిక్ఖునో సద్ధాయ అకతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, హిరియా అకతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, ఓత్తప్పేన అకతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, వీరియేన అకతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, పఞ్ఞాయ అకతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, అనురక్ఖితబ్బో తావ మే సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు హోతి. యతో చ ఖో, భిక్ఖవే, భిక్ఖునో సద్ధాయ కతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, హిరియా కతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, ఓత్తప్పేన కతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, వీరియేన కతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, పఞ్ఞాయ కతం హోతి కుసలేసు ధమ్మేసు, అనపేక్ఖో దానాహం, భిక్ఖవే [పనాహం (సీ. స్యా. కం.)], తస్మిం భిక్ఖుస్మిం హోమి – ‘అత్తగుత్తో దాని భిక్ఖు నాలం పమాదాయా’’’తి. సత్తమం.