౭. అహిరాజసుత్తం

౬౭. ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన సావత్థియం అఞ్ఞతరో భిక్ఖు అహినా దట్ఠో కాలఙ్కతో హోతి. అథ ఖో సమ్బహులా భిక్ఖూ యేన భగవా తేనుపసఙ్కమింసు; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం నిసీదింసు. ఏకమన్తం నిసిన్నా ఖో తే భిక్ఖూ భగవన్తం ఏతదవోచుం – ‘‘ఇధ, భన్తే, సావత్థియం అఞ్ఞతరో భిక్ఖు అహినా దట్ఠో కాలఙ్కతో’’తి.

‘‘న హి నూన [న హ నూన (సీ. స్యా. కం. పీ.)] సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు చత్తారి అహిరాజకులాని మేత్తేన చిత్తేన ఫరి. సచే హి సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు చత్తారి అహిరాజకులాని మేత్తేన చిత్తేన ఫరేయ్య, న హి సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు అహినా దట్ఠో కాలఙ్కరేయ్య.

‘‘కతమాని చత్తారి? విరూపక్ఖం అహిరాజకులం, ఏరాపథం అహిరాజకులం, ఛబ్యాపుత్తం అహిరాజకులం, కణ్హాగోతమకం అహిరాజకులం. న హి నూన సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు ఇమాని చత్తారి అహిరాజకులాని మేత్తేన చిత్తేన ఫరి. సచే హి సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు ఇమాని చత్తారి అహిరాజకులాని మేత్తేన చిత్తేన ఫరేయ్య, న హి సో, భిక్ఖవే, భిక్ఖు అహినా దట్ఠో కాలఙ్కరేయ్య.

‘‘అనుజానామి, భిక్ఖవే, ఇమాని చత్తారి అహిరాజకులాని మేత్తేన చిత్తేన ఫరితుం అత్తగుత్తియా అత్తరక్ఖాయ అత్తపరిత్తాయా’’తి.

[చూళవ. ౨౫౧; జా. ౧.౨.౧౦౫ పస్సితబ్బం] ‘‘విరూపక్ఖేహి మే మేత్తం, మేత్తం ఏరాపథేహి మే;

ఛబ్యాపుత్తేహి మే మేత్తం, మేత్తం కణ్హాగోతమకేహి చ.

‘‘అపాదకేహి మే మేత్తం, మేత్తం ద్విపాదకేహి [దిపాదకేహి (సీ. స్యా. కం. పీ.)] మే;

చతుప్పదేహి మే మేత్తం, మేత్తం బహుప్పదేహి మే.

‘‘మా మం అపాదకో హింసి, మా మం హింసి ద్విపాదకో [దిపాదకో (సీ. స్యా. కం. పీ.)];

మా మం చతుప్పదో హింసి, మా మం హింసి బహుప్పదో.

‘‘సబ్బే సత్తా సబ్బే పాణా, సబ్బే భూతా చ కేవలా;

సబ్బే భద్రాని పస్సన్తు, మా కఞ్చి [కిఞ్చి (స్యా. కం. క.)] పాపమాగమా.

‘‘అప్పమాణో బుద్ధో, అప్పమాణో ధమ్మో;

అప్పమాణో సఙ్ఘో, పమాణవన్తాని సరీసపాని [సిరింసపాని (సీ. స్యా. కం. పీ.)].

‘‘అహివిచ్ఛికా సతపదీ, ఉణ్ణనాభీ సరబూ మూసికా;

కతా మే రక్ఖా కతా మే పరిత్తా [కతం మే పరిత్తం (?)], పటిక్కమన్తు భూతాని;

సోహం నమో భగవతో, నమో సత్తన్నం సమ్మాసమ్బుద్ధాన’’న్తి. సత్తమం;